همانطور كه همه می دانیم امروز بیستمین سالگرد فروپاشی دیوار برلین و زمینه فروپاشی كمونیسم در شوروی و پایان جهان دو قطبی بود. به این مناسبت جشن های مفصلی در آلمان در جریان بوده است و البته درك بزرگداشت چنین حادثه مهمی در تاریخ پرحادثه آلمان كاملا قابل درك است، بخصوص اینكه منجر به «فروپاشی دیوار خجلت»، «اتحاد دو آلمان» و « آزادی» شد.

من شخصا از وجود سیستم شبه سوسیالیستی یارانه ها با وضعیت قبلی كه از انقلاب و بخصوص با جنگ تحمیلی علیه ایران توسط دولت میر حسین موسوی پایه گذاری شد و برای مقابله با فقر و بحران تا اكنون نیز ادامه دارد ناراضی بوده ام، اما این به معنی مخالفت مطلق با یارانه ها نیست، مشكل اساسی نحوه تقسیم یارانه ها بوده است كه اصولا سودی به قشر مستضعف جامعه نداشته است مگر اینكه احساس درد اجتماعی و اقتصادی آنان را تنها كمی كاهش می دهد. لذا پردازش به نحوه تقسیم یارانه ها كه باید به موازات «تقسیم عادلانه ثروت» و «برابری موقعیت ها» متحول شود نه تنها لازم بلكه حیاتیست اگر بخواهیم سازمان اقتصادی كشور را از وضعیت اقتصاد دولتی زده فعلی بسمت یك اقتصاد مدرن و فعال و مردمی پیش ببریم. در این میان چند نكته را كه برای پیش برد طرح لازم است عرضه می كنم:

۱. پیام اوباما بیش از اینكه دست دوستی بسمت ایران باشد، دست نیاز به اوست چرا كه نقش ایران در پرونده های حساس برای موفقیت اوباما، در عراق و افغانستان، لبنان و سوریه و فلسطین و ... بسیار مهم و ساختاری می باشد و عدم هماهنگی بین ایران و غرب در این پرونده ها به ضرر آمریكا خواهد بود، اما برای ایران چیز زیادی را عوض نخواهد كرد.
۲. مشكل آمریكا در این مسیر دو چیز است: تاریخ سراسر عدول از مرزهای انسانی و اخلاقی، سیاسی و دپیلماتیك  آمریكا چهره او را برای قرن ها مخدوش كرده است كه البته این مسئله برای قربانیان آن مانند ایران و كشورهای اسلامی بسیار محسوس تر است تا دیگران كه ایران را به «لجبازی» متهم می كنند. مشكل دوم اینست كه رفتار آمریكا از زمان بقدرت رسیدن اوباما تحول خاصی نیافته است مگر در مواردی كه به ایران مربوط نیست. در مورد ایران تصویب بودجه به اصطلاح دفاع از دمكراسی، افزایش تحریم ها، عدم وجود نیت واضح برای تعامل بر سر مسئله هسته ای و ... مشكلاتیست كه اوباما اگر به دنبال رابطه است بایستی به سرعت برای آنها راهی بیابد: مثلا با پذیرش كامل برنامه هسته ای ایران، خارج كردن آن از شورای امنیت، لغو تمامی تحریم ها و ...
۳. اوباما ادعا می كند كه «قصد دخالت در كار ایران را ندارد»، اما صحبت های خود را با لحنی كاملا مداخله جویانه و متكبرانه ادامه داده و خود را عامل پذیرش حقوق مسلمه ایران معرفی می كند (ما حق ایران را در استفاده صلح آمیر از فن گوری هسته ای و .... پدیرفته ایم و ...) و سپس در آنجا كه ایران در در مقابل انتخاب برای «اصرار بر گذشته و آینده ای بهتر و باز شدن درب های رفاه و عدالت و ... به روی مردمش »، قرار می دهد عملا باز دچار توهم برتری جوئی و مشكل تصمیم گیری بجای ایران می شود و این متاسفانه در كبر تاریخی آمریكائیان از بعد از جنگ جهانی دوم تا كنون ریشه دارد. پاسخ اینست كه شما خود عدالت را رعایت كنید، ایرانیان خود صلاح ملك خویش را می دانند، شما كه به دبنال عدالت هستید جورج بوش جنایت كار و رهبران خونخوار اسرائیل را به عدالت خانه و مجامع بین المللی تحویل دهید تا گام های ایران را خود شاهد باشید بدون اینكه بخواهید از موضع برتر به ایران نگاه كنید.
اما درستی كلام اوباما در دو چیز بود:
الف) خواستار فراموش كردن گذشته بود، البته بدون اینكه ریشه سیزده آبان را از روی صداقت عنوان و این درك را نیز از روی صداقت به مردم خودش تلقین كند كه ریشه سیزده آبان (صرف نظر از درستی یا نادرستی آن، كه البته بحث پیچیده قضاوت تاریخی در مورد پدیده های مشخص اجتماعی یا سیاسی را وارد می كند) و دشمنی ایران با آمریكا تاریخی بوده و به رفتار ضد اخلاقی و ضد مردم سالاری و ضد اسلامی او باز می گردد و با یكی دو سال فراموش پذیر نیست مگر با اتخاذ تصمیم های اساسی برای جبران گذشته..
ب) تاكید بر تاریخ عظیم و تمدن ساز ایران، كه در اینصورت با توجه به اعترافش به عظمت تمدن ایران، بهتر است ایران را به تمدن سازانش واگذارد و بجای صحبت های زیبا در عمل ثابت كند كه دنبال عدالت حقیقی است.

در مورد جنبش سبز چند نكته اساسی را لازم به توضیح می دانم. انشا الله مفید واقع شود.  

ماییم در این گوشه پنهان شده از مستی     
 ای دوست حریفان بین یک جان شده از مستی
از جان و جهان رسته چون پسته دهان بسته     
 دم‌ها زده آهسته زان راز که گفتستی
ماییم در این خلوت غرقه شده در رحمت      
دستی صنما دستی می‌زن که از این دستی
عاشق شده بر پستی بر فقر و فرودستی      
ای جمله بلندی‌ها خاک در این پستی
جز خویش نمی‌دیدی در خویش بپیچیدی      
شیخا چه ترنجیدی بی‌خویش شو و رستی
بربند در خانه منمای به بیگانه      
آن چهره که بگشادی و آن زلف که بربستی
امروز مکن جانا آن شیوه که دی کردی      
ما را غلطی دادی از خانه برون جستی
صورت چه که بربودی در سر بر ما بودی     
 برخاستی از دیده در دلکده بنشستی
شد صافی بی‌دردی عقلی که توش بردی      
شد داروی هر خسته آن را که توش خستی
ای دل بر آن ماهی زین گفت چه می‌خواهی      
در قعر رو ای ماهی گر دشمن این شستی

مولانا جلال الدین رومی

هرچند خبر توافق هسته ای ایران و غرب در ژنو باعث آرام شدن پرونده هسته ای ایران می شود، اما شخصا توضیح چند نكته اساسی را لازم می دانم.
۱. هرچند این توافق می تواند در اساس مشكل هسته ای ایران را حل و فصل كند و احتمالا باعث ایجاد ارتباط بین ایران و آمریكا و اصلاح روابط ایران و غرب  نیز بشود، اما سوال اساسی اینست كه دو مسئله مهم  در این چند روز نه در رسانه ها و نه حتی در كلام مسئولان هسته ای مطرح نشد: بحث بازگشت پرونده هسته ای به آژانس هسته ای و بحث لغو كامل تحریم های اقتصادی و سیاسی. سوال اساسی اینست كه اگر ایران قادر به پذیرش این بحث بوده چرا متحمل دو دوره تحریم و فشارهای فراوان اقتصادی و مالی و سیاسی شد و از همان اول تن به چنین تعاملی نزد؟
۲. بحث دیگری كه مطرح است اینست كه شرایط قرارداد نباید فقط مبتنی بر تضمین غرب برای تحویل اوانیوم غنی سازه شده باشد، بلكه مهمتر از آن تضمین حقوق هسته ای ایران و حفظ توان غنی سازی در در داخل ایران تا حد پذیرفته شده معمول (تا حد بیست درصد) باشد. اگر توجه به این اصل نشود ممكن است حق غنی سازی در ایران تا همان حد پنج درصد باقی بماند و  بعدها غربی ها با تصویب قانونی این حق را همیشه از ایران سلب كنند. شخصا از این می ترسم كه اتفاقی كه در بحث قرارداد الحاقی افتاد دوباره بیفتد و ایران بازنده میدان باشد.
۳. در این میان ایران سیلی بزرگی به فرانسه زد كه تمام تلاشش را برای ایجاد زحمت در پرونده كرد و پشت پرده نیز عامل اساسی هدایت پرونده ایران به شورای امنیت بود. اما روحیه غربیان كه در نهایت باهم هماهنگی دارند طوریست كه ممكن است این عامل در نهایت به لجبازی آنان منجر شود. بهتر اینست كه فرانسه نیز در این جریان فعال باشد زیرا محوریت فرانسه در اروپا اصلیست غیر قابل تردید.
۴. به موازات تعامل با غرب، ایران بایستی تعامل خود با كشورهای اسلامی منطقه را توسعه دهد و به دیشلماسی قدرتمند منطقه ای روی آورد تا این كشورها نیز خود را بازنده پرونده ایران ندانند، در غیر اینصورت از ایجاد روابط ایران و آمریكا به هر قیمت جلوگیری خواهند كرد یا دست كم از شتاب آن خواهند كاست. در كل روابط ایران با كشورهای منطقه شاید حتی از رابطه ایران با غرب نیز مهمتر باشد كه باید به آن اندیشید و مشكلات ایجاد شده و چالش های موجود را حل و فصل كرد.

بعد از مدتها و به دنبال پاسخ به خواسته برخی از دوستان كه خواهان اظهار نظر حقیر در مورد مسائل جاری در ایران شده اند، تصمیم گرفتم چند مورد را عرض كنم و البته نظر شخصی خودم را ابزار كنم. امیدوارم مفید واقع شود...

این عید سعید را به همه دوستان عزیزم تبریك عرض می كنم. خوشا بحال كسانی كه تونستن از بركات این ماه مبارك رمضان بهره ببرند و در معامله با خداوند موفق شدوند. امیدوارم خداوند ما را نیز از بهره بران این ماه مبارك قرار داده باشد و دعای ما در حق دوستان و دعای دوستان در حق ما را استجابت فرماید. همچنین امید دارم كه بعد از عید سعید فطر مانند قبل آن نباشیم و شاهد ایجاد وحدت از دست رفته ملت شریفمان باشیم و هركداممان كوچكترین قدمی را هم كه در این راستا می توانیم، برداریم تا قلبهای ما ایرانیان به اتحاد و برادری روز به روز نزدیك تر شود. انشا الله

جای بس تعجب است كه پروردگار یگانه،  شبهای قدرش را با یاد  امام علی (ع)، و شهادت این اسطوره عدالت زمینی، مزین كرده. شبهای قدری كه سرنوشت انسان رقم می خورد، شبهائی گشته كه اشكان بر علی، بر خواسته های بشری ما سبقت می گیرد، اشكهائی كه چون رودی خروشان قرنهاست كه جاری اند و بر عروج ابرمردی می نالند كه در هر دورانی جایش را خالی می بینیم. چراكه شخصیت یگانه اش با مهمترین دغدغه بشر، از اول خلقت تا آخر آن، یعنی عدالت، گره خورده است و ما هر ساله در معنویتی منحصر به فرد و در بهترین شبهای سال نزد خداوند كه از هزار ماه مقدس تر اند، در واقع به حال و وضع خود می نالیم و آرزوی درك جانشین او، ابرمردی دیگر، را می كشیم تا زمین را پر از عدل و داد كند، و ما نیز از یاران باوفایش باشیم.

ضمن تسلیت به دوستاران حقحقی علی و فرزندانش، یادآوری كنم كه دوستان عزیز در این شبها ضمن دعا به حال خانواده، دوستان و نزدیكان، دعا در حق حفظ مملكت را از شر اشرار داخلی و خارجی را فراموش نكنند، بخصوص در این شرایط بسیار حساس كنونی. ما را نیز از دعای خیرتان محروم نكنید.

با عرض ادب و احترام خدمت تمام دوستان، و آرزوی قبولی طاعات و عبادات شما در ماه مبارك رمضان، خدمتتان عرض كنم كه بعد از مدتی نسبتا طولانی و دو سفر خارج و داخل بالاخره به فرانسه بازگشتم، البته با دشواری زیادی كه حاصل دلتنگی بعد از سفر، مشكلات زندگی در غربت و ... می باشد. اما در هر حال خداوند را سپاس كه سلامت جسمانی (و انشاالله روحانی) را به ما و خانواده ارزانی ساخت و توفیق درك دوباره ماه مبارك را به ما رحمت نمود. تلاش می كنم طبق معمول مطالبی را كه بنظرم مفید می آید خدمت دوستان تقدیم كنم.
التماس دعای فراوان در این ماه مبارك